Dhurandhar: The Revenge review - રણવીર સિંહનો વિસ્ફોટક અંદાજ અને દમદાર ફિલ્મી સફર

Publish: Fri, 20 Mar 2026 (07:10 IST) Updated: Fri, 20 Mar 2026 (07:15 IST)

dhurandhar the revenge full movie review

ધુરંધરની વાસ્તવિક સમીક્ષા જોવા જઈએ તો હવે પૂર્ણ થઈ છે, કારણ કે પહેલા ભાગમાં વાર્તા અધૂરી રહી ગઈ હતી, એક અધૂરી વાત જેણે પ્રેક્ષકોને બેચેન કરી દીધા હતા. ધુરંધર: ધ રીવેન્જ એ અધૂરા વચનનો જવાબ છે, અને માત્ર એક જવાબ નથી, પરંતુ એક સિનેમેટિક વિસ્ફોટ છે જે દર્શકને શરૂઆતથી અંત સુધી મોહિત કરે છે. લગભગ સાડા ત્રણ કલાક ચાલેલી આ ફિલ્મ, એક બિન્જ-વોચ થ્રિલર જેવી લાગે છે. એકવાર તમે શરૂ કરો છો, પછી તમે પૂર્ણ ન કરો ત્યાં સુધી આરામ કરી શકશો નહીં.

ધુરંધરની ઐતિહાસિક સફળતા પછી, સૌથી મોટો પ્રશ્ન એ હતો કે શું બીજો ભાગ પણ એ જ જાદુનું પુનરાવર્તન કરી શકશે. પહેલા ભાગમાં દર્શકોને વાર્તા અને પાત્રોનો પરિચય કરાવ્યો હતો, જ્યારે બીજા ભાગમાં તે સફર ચાલુ રાખવાની હતી, અને દાવ વધારે હતો. પરંતુ દિગ્દર્શક આદિત્ય ધર આ પડકારને સારી રીતે સમજે છે અને ચતુરાઈથી ફિલ્મની શરૂઆત એક એવા ભાગથી કરે છે જે પહેલા ભાગમાં જાણી જોઈને અધૂરો છોડી દેવામાં આવ્યો હતો.

ફિલ્મનો શરૂઆતનો ભાગ જસકીરત સિંહ રંગીના ભૂતકાળને ઉજાગર કરે છે, એ જ જસકીરત જે પાછળથી હમઝા અલી મજારી બને છે. આ ટ્રાજિશન ફક્ત નામ બદલવાની વાર્તા નથી, પરંતુ એક વ્યક્તિનું અંદરથી તૂટવું, કમજોર પડવું અને પછી ખતરનાક સ્વરૂપમાં રૂપાંતરિત થવાની પ્રક્રિયા છે. જસકીરત અને તેના પરિવાર પર જે અત્યાચાર કરવામાં આવે છે એ દર્શકોને ધ્રુજાવી દે છે. ખાસ કરીને જ્યાં જસકીરત તેની બંધક બહેનને બચાવવા જાય છે તે દ્રશ્ય, સંવાદ-મુક્ત, દર્શકોને હૃદય સુધી હચમચાવી નાખે છે. અહીંની મૌન પણ ચીસો પાડતું હોય એવું લાગે છે.

ત્યારબાદ ફિલ્મ સીધી લ્યારીની ભૂમિ પર જાય છે, જ્યાં સ્ટોરી તેના અસલ રંગમાં પ્રગટ થાય છે. અહીં, હમઝાને મેજર ઇકબાલ, ચૌધરી અસલમ, ખાનાની બ્રધર્સ જેવા પાત્રો સાથેનો હિસાબ ચૂકવવાનો છે અને સાથે જ એ તાકતો નો પણ છે ભારત વિરુદ્ધ કાવતરામાં સામેલ હતા કે છે. જેમ જેમ ફિલ્મ આગળ વધે છે, તેમ તેમ તેની ગતિ એટલી ઝડપી બને છે કે દર્શકોને શ્વાસ લેવાની પણ તક નથી મળતી.

હમઝાનું પાત્ર ધીમે ધીમે તોફાનમાં પરિવર્તિત થાય છે. તે લ્યારીનો રાજા બને છે, સત્તાના કોરિડોરમાં ઘૂસી જાય છે, અને દરેક પડકારનો સામનો ચાલાકી અને નિર્દયતાના મિશ્રણ સાથે કરે છે. તેને ઘણીવાર શંકાનો સામનો કરવો પડે છે, તેની સફળતા બીજાઓને ખૂંચે છે, તેના રહસ્યો ખુલવા માંડે છે પણ દરેક વખતે તે પરિસ્થિતિને પોતાના પક્ષમાં કરી લે છે. આ જ તેની અસલી ગેમ છે.

ફિલ્મનો સ્ક્રીનપ્લે તેની સૌથી મોટી તાકાત તરીકે ઉભરી આવે છે. તે એટલી વિસ્તૃત છે કે તે ઘણી મોટી સામાજિક અને રાજકીય ઘટનાઓને આવરી લે છે. નોટબંધી, પંજાબની ડ્રગ સમસ્યા અને અહી સુધી કે આતિફ અહેમદ જેવા મામલા પાછળની હકીકત પણ ઉજાગર કરવાની કોશિશ કરવામાં આવી છે. નરેન્દ્ર મોદી સરકાર બન્યા પછી હમઝાના મળેલ ફ્રીહેન્ડ ને જે રીતે સ્ટોરીમાં લેવામાં આવ્યા છે તે આપણને એક જુદું જ પરિમાણ આપે છે. હમઝા ધીમે ધીમે એ આતંકવાદીઓનો ખાત્મો કરે છે જે ભારત વિરોધી પ્રવૃત્તિઓમાં સામેલ હતા.

ફિલ્મની વિશાળતા હોવા છતાં, આ ફિલ્મ ક્યારેય અલગ પડતી નથી. દરેક દ્રશ્ય ઘણું બધું કહી જાય છે, દરેક પાત્ર કંઈક ઉમેરે છે, અને દરેક ઘટના સ્ટોરીને આગળ લઈ જાય છે. આ દુર્લભસંતુલન જ ફિલ્મને ખાસ બનાવે છે.

ઘણા યાદગાર દ્રશ્યો છે, જેમ કે હમઝા દ્વારા ઉઝૈરને સાઈડ લાઈન કરવાનું કાવતરું, ચૌધરી અસલમને ઠેકાણે લગાવવો , યલીના સામે તેના રહસ્યનો ખુલાસો કરવાનો અને પંજાબના તેના જૂના મિત્રનો સામનો થવો. આ બધા દ્રશ્યો રોમાંચ પેદા કરે છે અને દર્શકોને આગળ શું થશે તેની રાહ જોતા રાખે છે.

ફિલ્મનું સૌથી મોટો આશ્ચર્ય એ ક્લાઇમેક્સ છે. ક્યારેક એવું લાગે છે કે વાર્તા પૂરી થઈ ગઈ છે, પરંતુ દરેક વખતે એક નવો વળાંક આવે છે. આ સતત આશ્ચર્યજનક વ્યૂહરચના ફિલ્મને એક અલગ જ સ્તરે લઈ જાય છે.

દિગ્દર્શક આદિત્ય ધરનો ટોન આ વખતે પહેલા કરતા વધુ તીક્ષ્ણ લાગે છે. ફિલ્મમાં પાકિસ્તાન સામે આક્રમકતા સ્પષ્ટપણે દર્શાવવામાં આવી છે, ભલે નાયક પોતે દાવો કરે છે કે તેની લડાઈ કોઈ દેશ સામે નથી, પરંતુ આતંકવાદ સામે છે. આ વખતે ફિલ્મનો સ્વર પણ વધુ હિંસક છે. ઘણા દ્રશ્યો એટલા કાચા છે કે તે દર્શકોને બીજી નજર ફેરવવા માટે મજબૂર કરી શકે છે. જોકે, આ દ્રશ્યો પાછળ નક્કર કારણો પણ આપવામાં આવ્યા છે, જેનાથી એ ફક્ત બતાડવા માટેના નથી લાગતા.

દિગ્દર્શક તરીકે, આદિત્ય ધરે ફિલ્મને એક વિશાળ અનુભવમાં પરિવર્તિત કરી છે. સંવાદ-મુક્ત દ્રશ્યોમાં જૂના હિટ ગીતોનો ઉપયોગ, સ્લો-મોશન શોટ્સ અને અદભુત દ્રશ્ય ઉપચાર - આ બધું ફિલ્મના અનોખા આકર્ષણમાં વધારો કરે છે. એક્શન અને ડ્રામા વચ્ચેનું સંતુલન તેમની સૌથી મોટી સફળતા છે.

આદિત્યએ આ ફિલ્મ લખી અને દિગ્દર્શિત કરી છે, જે ઘણી સફળ ફિલ્મોમાંથી પ્રેરણા લઈને છે જે સમજદાર દર્શકો ઓળખી શકશે. જોકે, તેમણે પરિચિત તત્વોનું મિશ્રણ કર્યું છે અને તેમને એટલી સારી રીતે રજૂ કર્યા છે કે તેના સ્વાદ દર્શકોને બીજું બધું ભૂલી જાય છે. એક દિગ્દર્શક તરીકે, આદિત્યએ સ્ટોરીને ખૂબ જ મજબૂતી અને તીવ્રતા સાથે રજૂ કર્યું છે.

તે ટેકનિકમાં માસ્ટર છે, અને તેનું શોટ કમ્પોઝિશન શાનદાર છે. તેણે ફિલ્મના નાયકને ઓછામાં ઓછા સંવાદો આપ્યા છે, જે તેના મૌનને અસરકારક રીતે ઉજાગર કરે છે. તેણે તેના ગુસ્સાવાળા યુવાન વ્યક્તિત્વ અને તેની લાગણીઓને લાવાની જેમ ઉકળતા, સંવાદ વિના પણ, તેજસ્વી રીતે દર્શાવી છે. બીજા ભાગમાં પહેલા ભાગ કરતાં વધુ સિનેમેટિક સ્વતંત્રતાનો ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો છે, પરંતુ ફિલ્મ એટલી ઝડપી ગતિએ આગળ વધે છે કે દર્શકો આ વિગતો પર ધ્યાન આપતા નથી. તેણે અભિનેતાઓથી લઈને ટેકનિશિયન સુધી, દરેક પાસેથી ઉત્તમ કામ કરાવ્યું છે. આજના યુગમાં, જ્યાં પ્રેક્ષકોને દસ સેકન્ડ માટે પણ રોકી શકાતા નથી, તેમને ચાર કલાક સુધી તેમણે બેસાડી રાખવા જ તેમની સફળતાની સ્ટોરી બતાવે છે.

રણવીર સિંહે બાજીરાવ મસ્તાની, 83, ગોલિયોં કી રાસલીલા અને પદ્માવત જેવી ફિલ્મોમાં પોતાની અભિનય કુશળતા દર્શાવી છે, પરંતુ તેનો આ પહેલો એક્શન અવતાર છે. ઓછા સંવાદો સાથે અભિનય કરવો સરળ નથી, પરંતુ તે તેની આંખો, ચહેરાના હાવભાવ અને શારીરિક ભાષાથી તેને જીવંત બનાવે છે. તેનો ગુસ્સે ભરાયેલો યુવાન માણસ અવતાર અને ઉકળતો ગુસ્સો દરેક ફ્રેમમાં સ્પષ્ટ દેખાય છે. જોકે, કેટલાક કિસ્સાઓમાં, એવું લાગે છે કે વધુ સંવાદો વધુ પ્રભાવશાળી બની શક્યા હોત, ખાસ કરીને ક્લાઇમેક્સમાં.

સંજય દત્ત એક શાનદાર વિલન તરીકે પ્રભાવિત કરે છે, જ્યારે અર્જુન રામપાલ આ વખતે વધુ ભયાનક અને અસરકારક લાગ્યા છે. આર. માધવન તેના મર્યાદિત દ્રશ્યોમાં પણ પ્રશંસા મેળવે છે. બાકીના કલાકારો પણ નાની ભૂમિકાઓમાં પોતાની હાજરીનો અહેસાસ કરાવે છે.

આ વખતે રાકેશ બેદી પાસે ઓછા ફૂટેજ છે, પરંતુ જ્યારે પણ તે સ્ક્રીન પર દેખાય છે, ત્યારે તે દર્શકોને સ્મિત આપે છે, અને અંતે દર્શકોને આશ્ચર્યચકિત કરે છે. સારા અર્જુનને તેની પ્રતિભા દર્શાવવાની ઓછી તક મળી છે છતાં તે તેમાં તેની છાપ છોડવામાં સફળ રહી છે.

ફિલ્મનો એક્શન અને બેકગ્રાઉન્ડ સ્કોર તેનો મોટો પ્લસ પોઈન્ટ છે. એક્શન સિક્વન્સ કાચા અને તીવ્ર છે, જે ખૂબ લોહીયાળ છે. શાશ્વત સચદેવનું બેકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક દરેક દ્રશ્યની તીવ્રતામાં વધારો કરે છે, જ્યારે જૂના હિટ ગીતોનો ઉપયોગ ફિલ્મને એક વિશિષ્ટ શૈલી આપે છે. ત્રિદેવ, થાનેદાર અને બોની એમના ગીતો દર્શાવવામાં આવ્યા છે. "આરી આરી" અને "મૈં ઔર તુ" ઉત્તમ છે.

વિકાસ નૌલખાની સિનેમેટોગ્રાફી ફિલ્મને સુંદર બનાવે છે. અત્યંત ક્લોઝ-અપ્સ અને નવા એન્ગલ્સનો ઉપયોગ ફિલ્મને તેની અલગ ઓળખ આપે છે. એડિટિંગ એટલું કડક છે કે ચાર કલાકની લંબાઈ પણ ભારે લાગતી નથી, જે પોતે જ એક નોંધપાત્ર સિદ્ધિ છે.

ફિલ્મમાં કેટલીક નબળાઈઓ છે, હિંસાનું સ્તર કેટલાક દર્શકો માટે અસ્વસ્થતાભર્યું હોઈ શકે છે, અને કેટલાક ક્ષેત્રોમાં સિનેમેટિક સ્વતંત્રતાઓ અતિશય લાગે છે. જોકે, ફિલ્મની ઝડપી ગતિ અને એન્ગેજીંગ નેરેટીવ આ નબળાઈઓને વધુ ટકવા નથી દેતી.

દેશભક્તિ, જાસૂસી, કાચી ક્રિયા, વાસ્તવિક ઘટનાઓના સંકેતો અને એક કાલ્પનિક છતાં શક્તિશાળી પાત્રનું મિશ્રણ ધુરંધર: ધ રીવેન્જને એક સિનેમેટિક અનુભવ બનાવે છે જે લાંબા સમય સુધી ચાલશે. આ ફક્ત એક ફિલ્મ નથી, પરંતુ એક ઈન્ટેન્સ સિનેમેટિક સફર છે.

DHURANDHAR: THE REVENGE (2026)

ડિરેક્ટરઃ આદિત્ય ધર

ગીતો: ઇર્શાદ કામિલ, બોમ્બે રોકર્સ, રેબેલ, ટોકન, જાસ્મીન સેન્ડલ, નુસરત ફતેહ અલી ખાન, સતીન્દર સરતાજ

સંગીતઃ શાશ્વત સચદેવ

કાસ્ટિંગ: રણવીર સિંહ, સારા અર્જુન, અર્જુન રામપાલ, સંજય દત્ત, આર. માધવન, રાકેશ બેદી, માનવ ગોહિલ, ગૌરવ ગેરા, ડેનિશ પેંડોર, રાજ ઝુત્શી, યામી ગૌતમ (મહેમાન કલાકાર)

સેન્સર પ્રમાણપત્ર: A (ફક્ત વયસ્કો માટે) * 3 કલાક 49 મિનિટ 6 સેકન્ડ

રેટિંગ: 4/5