બાબાનો ગુસ્સો... અને નીળી ડાયરીનું રહસ્ય!

રાહુલ કોલેજના છેલ્લા વર્ષમાં હતો. ઘરે તેની અને તેના પિતા સદાશિવરાવની ક્યારેય ખાસ બનતી નહોતી. મા ખૂબ પ્રેમાળ અને સમજદાર હતાં, જ્યારે પિતા ખૂબ શિસ્તપ્રિય, કડક અને દરેક બાબતમાં ખામી કાઢનારા હતાં.

"સવારે વહેલા ઉઠો", "પૈસાનો હિસાબ રાખો", "મિત્રો સાથે ફરવા જવા કરતાં ભવિષ્ય વિશે વિચારો"... રાહુલ બાળપણથી જ પિતાની આવી વાતો સાંભળીને મોટો થયો હતો.

રાહુલને હંમેશા લાગતું કે તેના પિતા તેને જરાય પ્રેમ કરતા નથી. તેઓ તો માત્ર આદેશ આપવા અને ગુસ્સો કરવા માટે જ જન્મ્યા હોય એમ લાગતું. તે ઘણીવાર તેની માને ફરિયાદ કરતો, ત્યારે મા માત્ર સ્મિત કરીને કહેતાં, "અરે રાહુલ, નાળિયેર બહારથી ભલે કઠણ હોય, પણ અંદરથી નરમ અને મીઠું હોય છે. બાબાનો પ્રેમ વ્યક્ત કરવાની રીત અલગ છે." પરંતુ રાહુલને આ વાત ક્યારેય સમજાતી નહોતી.

એક દિવસ રાહુલ એક મોટી કંપનીના કેમ્પસ ઇન્ટરવ્યૂમાં પસંદ થયો. તેને બેંગલુરુમાં નોકરી મળી. રાહુલ ખુશખુશાલ ઘરે આવ્યો. તેણે માને ભેટી લીધો, પરંતુ બાબા આવ્યા અને હંમેશની જેમ શાંતિથી પૂછ્યું, "પેકેજ કેટલું છે? કંપની રહેવાની વ્યવસ્થા આપશે? અને ત્યાં જશો ત્યારે સમય બગાડ્યા વગર બેંક એકાઉન્ટ સારી રીતે સંભાળી લેજે."

રાહુલનો ધીરજનો બાંધ તૂટી ગયો. તેણે ગુસ્સામાં કહ્યું, "બાબા, મારી એટલી મોટી કંપનીમાં પસંદગી થઈ છે, પણ મારી પ્રશંસા કરવાને બદલે તમને ફક્ત પૈસા અને શિસ્તની જ ચિંતા છે. તમે ક્યારેય મારી ખુશી જોઈ જ નથી. તમે મને બિલકુલ પ્રેમ કરતા નથી!"

સદાશિવરાવે કંઈ કહ્યું નહીં. એક ક્ષણ માટે તેમની આંખોમાં અજાણી ઉદાસી છવાઈ ગઈ, પરંતુ તેમણે પોતાના ચહેરાની કડકતા ઓછી થવા દીધી નહીં. તેઓ શાંતિથી પોતાના રૂમમાં ચાલ્યા ગયા. બે દિવસ પછી રાહુલ કોઈ સાથે સારી રીતે વાત કર્યા વગર બેંગલુરુ જતો રહ્યો.

બેંગલુરુ ગયા પછી રાહુલ પોતાના કામમાં વ્યસ્ત થઈ ગયો. તે ફોન પર પોતાની મા સાથે વાત કરતો, પરંતુ જ્યારે બાબા ફોન પર આવતા, ત્યારે માત્ર "હા", "ના", "ઠીક છે" કહીને ફોન મૂકી દેતો. આમ જ બે વર્ષ વીતી ગયા. રાહુલ હવે પોતાના પગ પર ઊભો થઈ ગયો હતો.

આ દરમિયાન એક રાત્રે IT ક્ષેત્રમાં મંદીના કારણે રાહુલની કંપનીએ તેને સહિત ઘણા કર્મચારીઓને નોકરીમાંથી કાઢી મૂક્યા. અચાનક નોકરી જતાં રાહુલ સંપૂર્ણપણે તૂટી ગયો. આવતા મહિનાનું ભાડું કેવી રીતે ભરશે એ પ્રશ્ન તેને પરેશાન કરતો હતો. તે પોતાના રૂમમાં માથા પર હાથ રાખીને બેઠો હતો, ત્યારે તેની માનો ફોન આવ્યો.

રાહુલે રડતા-રડતા કહ્યું, "મા, મારી નોકરી જતી રહી. મને સમજાતું નથી કે હવે શું કરું." તેની માએ તેને હિંમત આપી. આશ્ચર્યની વાત એ હતી કે આગામી બે કલાકમાં રાહુલના બેંક એકાઉન્ટમાં મોટી રકમ જમા થઈ ગઈ. તેની માએ ફોન કરીને કહ્યું, "રાહુલ, પૈસાની ચિંતા કરતો નહીં, પપ્પાએ મોકલ્યા છે."

રાહુલ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો. જે પિતાને તે કંજુષ અને કડક માનતો હતો, તેમણે આટલી ઝડપથી આટલા બધા પૈસા કેવી રીતે મોકલ્યા?

થોડા દિવસો પછી, જ્યારે પરિસ્થિતિ થોડી શાંત થઈ, ત્યારે રાહુલ ઘરે આવ્યો. ઘરમાં પ્રવેશતા જ તેને લાગ્યું કે ઘર અસામાન્ય રીતે શાંત હતું. બાબા રોજની જેમ હોલમાં બેઠા નહોતા.

રાહુલે માને પૂછ્યું, "બાબા ક્યાં છે? આજે દેખાતા કેમ નથી?"

માની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. તેમણે રાહુલનો હાથ પકડીને તેને બાબાના રૂમમાં લઈ ગયા. બાબા પથારીમાં સુતેલા હતા. તેઓ ખૂબ નબળા અને બીમાર દેખાતા હતા.

માએ ધીમેથી કહ્યું, "છેલ્લા છ મહિનાથી તેમને લીવરની ગંભીર સમસ્યા છે. પરંતુ તેમણે તને કશું જણાવ્યું નહીં. તેઓ કહેતા કે મારો દીકરો નવી નોકરીમાં સ્થિર થઈ રહ્યો છે, તેને ચિંતા ન કરાવશો."

રાહુલ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તે બાબાની પાસે ગયો. બાબાએ ધીમે ધીમે આંખો ખોલી. રાહુલને જોઈને તેમના ચહેરા પર હળવું સ્મિત આવી ગયું.

તેમણે કંપતા અવાજમાં કહ્યું, "રાહુલ, તું આવી ગયો? કેમ છે? નોકરીની ચિંતા ન કર, બધું સારું થઈ જશે."

રાહુલ કંઈ સમજ્યા વગર રૂમમાંથી બહાર આવી ગયો.

તે જ રાત્રે રાહુલને બાબાની અલમારીમાં એક જૂની નીળી ડાયરી મળી. ઉત્સુકતાવશ તેણે ડાયરી ખોલી. તે બાબાની વ્યક્તિગત ડાયરી હતી. તેણે પાનાં ફેરવવાનું શરૂ કર્યું અને તેની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.

પહેલું પાનું (રાહુલનો જન્મદિવસ)

"આજે મારા ઘરમાં પારણું ઝૂલ્યું. એક દીકરો થયો. હું પિતા બન્યો. ભગવાન, તેને દુનિયાની બધી ખુશીઓ આપજો. મેં જાતે બહુ અભ્યાસ કર્યો નથી, પરંતુ મારા દીકરાને હું ક્યારેય કોઈ વસ્તુની ખોટ પડવા દઈશ નહીં. હું તેના માટે કડક રહીશ, જેથી તે જીવનની લડાઈમાં ક્યારેય હારે નહીં."

બીજું પાનું (જ્યારે રાહુલ 10 વર્ષનો હતો)

"આજે રાહુલ સાયકલ પરથી પડી ગયો. તેને ખૂબ ઈજા થઈ. હું તેના પર બૂમો પાડ્યો કે બરાબર ચલાવી શકતો નથી? પરંતુ જ્યારે તે રડતા-રડતા સૂઈ ગયો, ત્યારે હું રાત્રે ચુપચાપ ગયો અને તેના પગ પર મલમ લગાવી. તેને બહુ દુખાવો થઈ રહ્યો હતો. પરંતુ જો હું તેની સામે રડી પડું, તો તેની હિંમત કેવી રીતે વધે?"

ત્રીજું પાનું (જે દિવસે રાહુલ બેંગલુરુ ગયો)

"આજે રાહુલ ઘર છોડીને ગયો. જતા સમયે તેણે કહ્યું કે હું તેને પ્રેમ કરતો નથી. હું તેને કેવી રીતે સમજાવું કે એક પિતાનું હૃદય કેટલું તૂટી જાય છે જ્યારે તે પોતાના દીકરાને પોતાનાથી દૂર મોકલે છે. મેં આખી જિંદગી તેની ભલાઈ માટે પ્રયત્ન કર્યો, પરંતુ તેને લાગ્યું કે હું ખોટો છું. ખેર, તે ખુશ રહે."

છેલ્લું પાનું (થોડા દિવસ પહેલાં)

"મને ખબર પડી કે રાહુલની નોકરી જતી રહી છે. તે મુશ્કેલીમાં છે. આજે મેં મારા સારવાર માટે રાખેલી ફિક્સ્ડ ડિપોઝિટ (FD) તોડી અને તે પૈસા તેને મોકલી દીધા. મારી મૃત્યુ ભલે નજીક હોય, પરંતુ મારા દીકરાનું ભવિષ્ય અંધકારમાં ન જવું જોઈએ."

પસ્તાવો અને આંસુ

ડાયરી વાંચતા જ રાહુલની આંખોમાંથી આંસુઓની ધારા વહેવા લાગી. જેને તે આખી જિંદગી 'નિર્દય પિતા' સમજતો રહ્યો, એ જ માણસ તેની પાછળ ઢાલ બનીને ઊભો હતો.

આજે તેને સમજાયું કે બાબાનો દરેક ગુસ્સો, દરેક ઠપકો તેમની કાળજી અને પ્રેમનું જ સ્વરૂપ હતો. મા હંમેશા જે કહેતાં હતાં, તે સાચું હતું — પિતા નાળિયેર જેવા હોય છે. બહારથી કઠણ, પરંતુ અંદરથી અત્યંત નરમ અને પ્