Bharat Bhhagya Viddhaata Review: બંદૂક આગળ ઢાળ બની નિઃશસ્ત્ર નર્સો, ઈતિહાસના એક ભૂલેલા અધ્યાયને કંગનાએ જીવંત કર્યો

BY: વેબ દુનિયા ફીચર ટીમ

Publish: Fri, 12 Jun 2026 (15:07 IST) Updated: Fri, 12 Jun 2026 (15:29 IST)

kangana ranut

દર શુક્રવારે, નવી વાર્તાઓ સિનેમાઘરોમાં આવે છે. ગયા અઠવાડિયાની ફિલ્મો સંમતિ જેવા ગંભીર સામાજિક મુદ્દાઓ પર કેન્દ્રિત હતી, પરંતુ આ શુક્રવારે, નિર્માતાઓ આપણને ઇતિહાસના પાના પર પાછા લઈ ગયા જેણે આપણા દેશને કાયમ માટે બદલી નાખ્યો. આ શ્રેણીમાં, કંગના રનૌતની ફિલ્મ "ભારત ભાગ્ય વિધાતા" મોટા પડદા પર રિલીઝ થઈ. જ્યારે પણ 26/11 ના મુંબઈ આતંકવાદી હુમલા પર કોઈ ફિલ્મ બનાવવામાં આવે છે, ત્યારે તાજ હોટેલ, નરીમાન હાઉસ અથવા CST સ્ટેશન પરના ભયાનક દ્રશ્યો યાદ આવે છે, પરંતુ આ ફિલ્મ આપણને તે ભયાનક રાત્રિના એક ભાગ પર લઈ જાય છે જેના વિશે ઘણીવાર ભાગ્યે જ વાત કરવામાં આવે છે. આ વખતે, દિગ્દર્શક મનોજ ટાપરિયાએ બંદૂકધારી સૈનિકોની નહીં, પરંતુ સફેદ ગણવેશમાં નર્સોની વાર્તા પસંદ કરી હતી જેમણે જીવ બચાવ્યા હતા. ચાલો જોઈએ કે શું આ ફિલ્મ દર્શકોના હૃદયને સ્પર્શવામાં સફળ રહી.

એક શાંત અને સમજદાર શરૂઆત

ફિલ્મ ખૂબ જ શાંત અને સામાન્ય રીતે શરૂ થાય છે. દિગ્દર્શકે પહેલી ફ્રેમથી જ ચીસો કે વિસ્ફોટોથી દર્શકોને આંચકો આપવાનો પ્રયાસ કર્યો નથી, જે ખૂબ જ સમજદાર નિર્ણય છે. શરૂઆતમાં, વાર્તા ધીમે ધીમે તેના પાત્રો અને તેમની આસપાસના વાતાવરણનો પરિચય કરાવે છે. તે કોઈ મોટા બજેટની એક્શન થ્રિલર ફિલ્મની જેમ શરૂ થતી નથી, જ્યાં ખલનાયકનો તાત્કાલિક પરિચય કરાવવામાં આવે છે. તેના બદલે, ફિલ્મ આપણને મુંબઈની સરકારી હોસ્પિટલના રોજિંદા જીવનનો પરિચય કરાવે છે. શરૂઆતના દ્રશ્યો હોસ્પિટલની પરિચિત શાંતિ, કર્મચારીઓની ભીડ અને નર્સો વચ્ચેની વાતચીત દર્શાવે છે. વાતાવરણમાં એક વિચિત્ર શાંતિ છે, જેના કારણે તમને આગામી થોડા કલાકોમાં શું થશે તેની ખાતરી નથી. આ ધીમી, અસ્પષ્ટ શરૂઆત દર્શકોને વાર્તા સાથે જોડાવાની પૂરતી તક આપે છે.

વાર્તા અને પટકથા

ફિલ્મની વાર્તા મુખ્યત્વે મુંબઈની પ્રખ્યાત કામા હોસ્પિટલની આસપાસ વણાયેલી છે. વાર્તા નર્સ ગીતા માધવ (કંગના રનૌત) પર કેન્દ્રિત છે, જે બહાદુર નર્સ અંજલિ કુલ્થેના વાસ્તવિક જીવનના પાત્રથી પ્રેરિત છે. ગીતા, તેની સાથી નર્સો શીલા (ગિરિજા ઓક ગોડબોલે) અને બબીતા ​​(સ્મિતા તાંબે) સાથે, હોસ્પિટલમાં પોતાની ફરજો નિષ્ઠાપૂર્વક નિભાવે છે. ફિલ્મના પહેલા ભાગમાં આ નર્સોના બે અલગ પરિવારો દર્શાવવામાં આવ્યા છે: એક હોસ્પિટલના રૂમમાં પથારી પર પડેલો છે, અને બીજો તેમની શિફ્ટ સમાપ્ત થયા પછી ઘરે તેમની રાહ જોઈ રહ્યો છે.

વાર્તામાં વળાંક ત્યારે આવે છે જ્યારે શહેરના વિવિધ ભાગોમાંથી અચાનક ગોળીબારના અહેવાલો આવવા લાગે છે, જેમાં તાજ હોટેલ અને રેલ્વે સ્ટેશનનો સમાવેશ થાય છે. શરૂઆતમાં, હોસ્પિટલ સ્ટાફ તેને એક નાની ઘટના માની લે છે, પરંતુ પછી બે ભયાનક આતંકવાદીઓ કામા હોસ્પિટલની તૂટી રહેલી દિવાલોમાં પ્રવેશ કરે છે. આ ભય, અંધકાર અને નર્વ-રેકિંગ તણાવનો સમયગાળો શરૂ થાય છે, કારણ કે આ નર્સો, નિઃશસ્ત્ર, અને બાકીના હોસ્પિટલ સ્ટાફ તેમના દર્દીઓના જીવ બચાવવા માટે મૃત્યુનો સામનો કરે છે. રિતેશ શાહ દ્વારા લખાયેલ પટકથા, આ ભયાનક રાતને ક્ષણે ક્ષણે જીવંત કરવાનો પ્રયાસ કરે છે.

મનોજ ટાપરિયા દ્વારા દિગ્દર્શન અને અયાન સિલ દ્વારા કેમેરા

દિગ્દર્શક મનોજ ટાપરિયા આ સંવેદનશીલ વિષયને સંભાળવા માટે ગ્રાઉન્ડેડ અને વાસ્તવિક અભિગમ અપનાવવા બદલ પ્રશંસાને પાત્ર છે. તેમણે ફિલ્મને એક જોરદાર દેશભક્તિ નાટક બનાવવાને બદલે માનવ લાગણીઓ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું. મનોજનું દિગ્દર્શન સૌથી વધુ ચમકે છે જ્યારે તે હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં છુપાયેલા ભયને વ્યક્ત કરવા માટે તેના કેમેરાનો ઉપયોગ કરે છે. સિનેમેટોગ્રાફર અયાન સિલનું કામ અહીં ઉત્તમ છે. તેનો કેમેરા હોસ્પિટલના સાંકડા માર્ગો, સીડીઓ અને ઝાંખા પ્રકાશવાળા વોર્ડમાંથી એવી રીતે ફરે છે કે દર્શકો ભયાનક વાતાવરણમાં ડૂબેલા અનુભવે છે. બીજા ભાગની શરૂઆતમાં, જ્યારે આતંકવાદીઓ હોસ્પિટલમાં પ્રવેશ કરે છે, ત્યારે કેમેરાની ગતિવિધિ અને દ્રશ્યોની રચના એક વિચિત્ર અસ્વસ્થતાની લાગણી પેદા કરે છે. દિગ્દર્શકે હોસ્પિટલની રોજિંદી મુશ્કેલીઓ અને નર્સોના મધ્યમ વર્ગના મરાઠી પરિવારોના તાણાવાણાને ખૂબ જ સરળતા સાથે કેદ કર્યા છે.

અભિનય

અભિનયના મોરચે, આ ફિલ્મ કોઈ એક સુપરસ્ટારના ખભા પર ટકી નથી, અને આ તેની સૌથી મોટી તાકાત છે. કંગના રનૌત ગીતા માધવ તરીકે એક સંકલિત અને ગંભીર અભિનય રજૂ કરે છે. તેની પાછલી ફિલ્મોથી વિપરીત, તે જીવન કરતાં મોટી વ્યક્તિ કે ફિલ્મ હીરો બનવાનો પ્રયાસ કરતી નથી. તેના બદલે, તે એક સરળ, ડરેલી સ્ત્રી તરીકે ખૂબ જ સ્વાભાવિક લાગે છે, છતાં તેની ફરજ માટે ઊભા રહેવા માટે દૃઢ છે. જોકે તેનો મરાઠી ઉચ્ચાર ક્યારેક થોડો કૃત્રિમ અને વિચિત્ર લાગે છે, તેની આંખો અને ચહેરાના હાવભાવમાં રહેલી સ્થિરતા તે ખામીને છુપાવે છે. એવું કહી શકાય કે કંગના ઘણા વર્ષો પછી તેની જૂની શૈલીમાં પાછી ફરી છે અને ફરી એકવાર એક તેજસ્વી અભિનેત્રી તરીકેનો પોતાનો દરજ્જો પુષ્ટિ આપી છે.

ફિલ્મનું સાચું હૃદય તેના બાકીના સહાયક કલાકારોમાં રહેલું છે. ગિરિજા ઓક ગોડબોલે અને સ્મિતા તાંબે જેવી ઉત્તમ અભિનેત્રીઓએ નર્સ તરીકે ખૂબ જ સુંદર કામ કર્યું છે. તેમની વચ્ચેના સંવાદો અને મુશ્કેલ સમયમાં ફક્ત આંખોથી એકબીજાને સાંત્વના આપતા દ્રશ્યો ખૂબ જ જીવંત છે. એશા ડે, અનુભવી સુહિતા થટ્ટે અને રસિકા અગાશે પણ તેમની નાની ભૂમિકાઓમાં જીવંતતાનો સંચાર કરે છે. એ જોઈને આનંદ થાય છે કે કંગનાનું મોટું નામ હોવા છતાં, નિર્માતાઓએ અન્ય કલાકારોને સંપૂર્ણ જગ્યા આપી, આ વાર્તા એક વ્યક્તિ વિશે નહીં પરંતુ "સામૂહિક હિંમત" વિશે બની.

ક્યાં કમી રહી ગઈ ?

"ભારત ભાગ્ય વિધાતા" એક મહાન ફિલ્મ બની શકી હોત, પરંતુ તેમાં કેટલીક ખામીઓ છે. ફિલ્મની સૌથી મોટી નબળાઈ તેનું સંગીત છે, જે જીવી પ્રકાશ કુમાર દ્વારા રચિત છે. જે દ્રશ્યો તીવ્ર અને તંગ હોવા જોઈએ, તેમાં પૃષ્ઠભૂમિ સંગીત ખૂબ જ જોરથી અને શૌર્યપૂર્ણ બનાવવામાં આવ્યું હતું. એવું લાગે છે કે નિર્માતાઓ પ્રેક્ષકોમાં દેશભક્તિ જગાડવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યા હતા, ભલે વાર્તાનું સાચું નાટક પહેલેથી જ મજબૂત હતું. આ જોરદાર સંગીત ઘણી જગ્યાએ દ્રશ્યોની તીવ્રતાને ઘટાડે છે.

વધુમાં, ફિલ્મનો છેલ્લો અડધો કલાક ઘણા બધા તત્વોથી ભરેલો લાગે છે. ક્યારેક ગતિ ઢીલી પડી જાય છે, ખાસ કરીને જ્યારે વાર્તા હોસ્પિટલના તણાવથી પાત્રોના ફ્લેશબેક અથવા ભાવનાત્મક દ્રશ્યો તરફ બદલાય છે. બીજા ભાગની શરૂઆતમાં દેખાતી પટકથાની કડકતા, પરાકાષ્ઠા દ્વારા થોડી ઢીલી પડી જાય છે. આ અંતમાં પ્રેક્ષકોને જે ભાવનાત્મક અસર અનુભવવી જોઈતી હતી તેને ઘટાડે છે. જો કે, ફિલ્મનો છેલ્લો ભાગ એટલો અસરકારક છે કે તે કોઈપણ નબળાઈઓને ઢાંકી દે છે.

ચુકાદો

ટૂંકમાં, 'ભારત ભાગ્ય વિધાતા' 26/11 ના ગુમ થયેલા નાયકોને નિષ્ઠાવાન અને આદરણીય શ્રદ્ધાંજલિ છે, જેઓ ઇતિહાસના પાનામાં ક્યાંક પાછળ રહી ગયા હતા. આ ફિલ્મ આપણને યાદ અપાવે છે કે કટોકટીના સમયમાં, ફક્ત બંદૂકધારીઓ જ દર્દીઓનો હાથ પકડતા નથી, પણ દર્દીઓની સંભાળ રાખતી નર્સો પણ દેશના સૌથી મોટા રક્ષકો છે. ટેકનિકલ ખામીઓ અને ધ્યાન ભંગ કરનારા સંગીત છતાં, કલાકારોના મજબૂત અભિનય અને વાર્તાની પ્રામાણિકતા આ ફિલ્મને અવશ્ય જોવા જેવી બનાવે છે. જો તમે ઇતિહાસની આ હૃદયદ્રાવક રાતને તાજા અને માનવીય દ્રષ્ટિકોણથી જોવા માંગતા હોય, તો આ ફિલ્મ અવશ્ય જોવા જેવી છે. અમે તેને 3.5 સ્ટાર આપીએ છીએ.