ટ્રેન ચાલુ થઈ - જ્યારે હું નાનો બાળક હતો
story
By- ડોલી જોશી જયપુર
હું અને મારો ભાઈ પિતા સાથે ટ્રેનમાં મુસાફરી કરી રહ્યા હતા. માતા અને દાદી
કે અહીં હતો અને અમે તેને લેવા રતલામથી ઉદયપુર જઈ રહ્યા હતા.
મારી ઉંમર લગભગ 8 વર્ષની હશે. મારાથી બે વર્ષ નાનો ભાઈ. એક ટ્રેન
જ્યારે તે સ્ટેશન પર રોકાઈ ત્યારે પિતા પાણી લેવા નીચે ઉતર્યા. બાટલીમાં પપ્પા
પાણી ભરતા જ ટ્રેન ચાલુ થઈ. ટ્રેન શરૂ થતાં જ અમે ડરી ગયા
ગયા. બાળકો એકલા પડી ગયા તે જોઈને લોકો પણ ચોંકી ઉઠ્યા હતા અને તેમના
પપ્પા સ્ટેશન પર હતા. હું એટલો જોરથી રડી રહ્યો હતો કે મને શું બોલવું તે ખબર ન પડી.
પરંતુ મેં તે મારા ચહેરા પર બિલકુલ દર્શાવ્યું નથી. ભાઈને શું થયું તે હું બિલકુલ સમજી શક્યો નહીં. તેને
ચોંટી ગયા પછી હું ચૂપચાપ બેસી ગયો. આસપાસના લોકો એવું કહેવા લાગ્યા
જુઓ આ બાળકો કેટલા બહાદુર છે કે પિતા સ્ટેશન પર રોકાયા પણ
ગભરાયા નહીં, રડશો નહીં. પરંતુ તેઓ કેવી રીતે જાણે છે કે હું કેટલી
ડરી ગઈ હતી અને તેણે તેના રડવાનું નિયંત્રણ કરવું પડ્યું હતું. 10 મિનિટ પછી પપ્પા
તે અમારા ડબ્બામાં આવ્યો અને તે આવતાની સાથે જ હું તેને વળગી ગયો.
પપ્પાને જોઈને જાણે મારા જીવમાં જીવ આવ્યો. પરંતુ આંસુ બંધ થઈ ગયા
હવે અમારે જવાનું હતું. પપ્પાએ મને સ્નેહ આપ્યો અને સોરી કહ્યું. અમારા ડિબ્બામાં બેઠેલા બધાએ પપ્પાને કહ્યુ કે અમે શાંતિથી કેવી રીતે બેઠા?
તેઓ એટલા બહાદુર છે.
તે દિવસ ક્યારેય ભૂલી શકતો નથી. મારા મનમાં ઘણા પ્રશ્નો હતા કે
હવે શું થશે. તમે ક્યાં જશો? તો અમને કોણ લઈ ગયું? ખરેખર હું
આજે પણ જ્યારે મને એ ઘટના યાદ આવે છે ત્યારે મને હંસ થઈ જાય છે કે એ નિર્દોષ
જો બાળકોને આ રીતે ક્યાંક એકલા છોડી દેવામાં આવે તો શું થાય?
